Co en ik waren gisteren, 17 augustus 2011, precies tien jaar samen. Tien jaren, waarin we enorm veel hebben meegemaakt samen.

We gingen samen naar school, liepen samen stage bij een museum en ziekenhuis, Werkten bij een advocaat, bezochten musea, hotels, zeilden, reden met een koetsje en huifkar en maakten vele wandelingen. We namen samen een kijkje bij de koningklijke stallen en maakten zelfs eens een ritje op de roltrap in de Tweede Kamer.

In al die jaren is onze band ongelooflijk hecht geworden. Waar Co is, ben ik, waar ik ben, is Co. Zijn we niet bij elkaar, dan zijn we allebei uit ons doen.

Vanmiddag ging ik even langs de dierenarts voor een zalfje voor Cox92s oor. Voor ik weer naar huis ging, merkte ik op dat Co en ik gisteren precies tien jaar samen waren. We waren x93tien jaar getrouwdx94 grapte ik. De assistente vertelde daarop dat ze zo ontzettend onder de indruk was van de band die Co en ik hebben. Voor hij vorig jaar geopereerd werd, had ze zich dat nooit zo gerealiseerd. Ze merkte toen pas hoe erg ik, maar vooral ook Co, het vond dat we van elkaar gescheiden waren. Ze vond dit zo bijzonder en vertelde haar collegax92s hier over, zodat ook zij zich realiseerden wat voor sterke band en tussen geleidehonden en hun baas kan bestaan.

Co, dank je wel voor al die goede jaren. OP naar de volgende tien!

Co volgt me in huis graag op de voet. Niet dat hij continu achter me aanloopt, maar hij is graag in dezelfde ruimte als ik en dat is wederzijds. Ben ik in de huiskamer, dan is hij daar ook. Ga ik naar de tuin, dan gaat hij mee. Ga ik naar boven, dan blijft hij beneden in de gang op me wachten. Meestal let Co goed op me en houdt in de gaten wat ik doe. Ga ik vanuit de gang bijvoorbeeld weer de kamer in, dan loopt hij voor me uit, de deur door. Ik hoef dus niet echt op hem te letten. Toch komt het wel eens voor dat zijn aandacht even afgeleid is en ik niet in de gaten heb dat hij mij niet volgt. In zox92n geval kan het voorkomen dat hij in de gang achterblijft, terwijl ik al in de huiskamer ben. Gek genoeg gaat Co in die situatie niet blaffen of anderszins geluid maken. Hij wacht lijdzaam tot iemand zijn afwezigheid opmerkt en de deur opent. Vervolgens pakt hij zijn bal en rent dolgelukkig op me af. Niet kwaad, maar alleen maar blij dat hij me weer ziet.Het is ook een paar keer voorgekomen dat ik Co echt buitensloot en de voordeur voor zijn neus dichtdeed. Ook dan bleef Co rustig wachten, zonder geluid te maken. Gelukkig gebeuren die incidentjes heel zelden en duren ze nooit lang. Vorige week maakten we het wel heel bont en daar voel ik me nog steeds schuldig over.We gingen op bezoek bij een vriendin met een gepensioneerde en een nog werkende geleidehond. Zodra we het hek van haar grote voortuin binnen waren, deed ik Co los. Hij kon zo rustig kennismaken met de andere honden en even de benen strekken. Omdat alle drie de honden een bel droegen, kon ik niet precies horen wie waar was. Eenmaal bij de voordeur vroeg ik mijn vriendin of ze de bak met kattenvoer al veilig had gesteld. Haar honden zijn zo braaf dat ze daar van afblijven. Co niet. Het zal hem letterlijk een worst zijn of hij honden- of kattenbrokken eet. Miauwen gaat hij er toch niet van. Het is al meerdere keren gebeurd dat hij zich direct na binnenkomst op de bak met katteneten stortte, en dat wilde ik nu voorzijn. Het voer bleek er inderdaad nog te staan en terwijl mijn vriendin het veiligstelde, hield ik Co nog voor de voordeur aan zijn halsband vast. Zodra de kust veilig was, liet ik hem los en zei dat hij naar binnen mocht. Toen iedereen binnen leek te zijn, ging de deur dicht. We gingen in de huiskamer zitten, samen met de honden. Ik nam aan dat ook Co een lekker plekje gevonden had en was gaan liggen. Na ruim een half uur, pakte ik mijn mobieltje uit mijn tas, om het nieuwe antwoordapparaat, van mijn vriendin, dat ik voor haar op marktplaats gevonden had, te testen. In die tas zaten ook Cox92s eten en lekkers. Als hij mij de rits hoort openen, is hij er normaalgesproken altijd als de kippen bij. Nu bleef het stil. We kregen dus argwaan en mijn vriendin deed de voordeur open. En daar stormde een ietwat natgeregende Co naar binnen. Blij me weer te zien. Gelukkig kwam hij niet geschrokken of nerveus over, hij was gewoon blij weer bij me te zijn. Wat zou hij in de tussentijd allemaal gedaan hebben? Zou hij al die tijd voor de deur hebben gestaan, of was hij eerst op onderzoek uit geweest? En waarom ging hij niet naar binnen toen ik hem dat gevraagd had? Hadden we de deur te snel gesloten?Maar de vraag waarop ik het liefst een antwoord wil, is waarom Co nooit blaft in zox92n situatie. Hij is hierin niet uniek. Ik heb van meer mensen met geleidehond gehoord dat hun hond niet van zich laat horen, als hij of zij niet naar binnen kan. En dat terwijl een kat die naar binnen wil, niet weet hoe hard hij moet miauwen. En ook Flash, de huishond van een andere vriendin, verheft zijn stem als hij naar binnen wil. Zouden geleidehonden te gedwee zijn om hun stem te verheffen?

Dat je in “blindenland” niet voor een dubbeltje op de eerste rij zit, wist ik al lang. Wie behoefte heeft aan hulpmiddelen, moet een dikke portemonnee, of een goedgemutste verzekeringsmaatschappij dan wel een vriendelijk UWV hebben, ook voorzien van een goedgevulde beurs. Geleidehonden kosten vele duizenden euro’s, brailleleesregels ook. Voor een braillehorloge moet je ook flink wat meer betalen dan voor een simpel klokje bij Blokker. Een beetje kwaliteit sprekende wekker, kost een flink aantal tientjes. Een pratend mobieltje kost meerdere honderdjes. Zojuist kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik gebruik sinds een aantal jaar een klein computertje met brailleregel, spraak en brailletoetsenbord. Niet voor mijn werk, maar vooral privxe9. Het herbergt mijn agenda, en is me zondag in de kerk van dienst, omdat alle liedboeken er inzitten. Ideaal is dat. Ik hoef niet meer iedere zondag alles van te voren uit te printen en heb toch alle liederen bij me. Ook gaat het apparaat wel eens mee naar leerhuizen en redactieoverleggen, zodat ik aantekeningen kan maken.Helaas begint het computertje, dat nogal kwetsbaar bleek, steeds meer kuren te vertonen. Zo wil het er nog wel eens de brui aan geven en krijg ik het tijden niet meer aan de praat.Als ik het me goed herinner, kocht ik het computertje voor zo’n 2.000euro, al een flink bedrag. Ik zag mij genoodzaakt nu een nieuwe aan te schaffen en hoopte dat die zo ongeveer evenveel zou kosten. Maar wat schetst mijn verbazing, hij kost nu bijna 5.000 euro! Er zitten wel wat meer functies op, zo kan hij op internet. Maar daar heb ik helemaal niet om gevraagd. Als ik wil internetten, ga ik wel achter de computer. Eigenlijk vind ik het schandalig dat hulpmiddelen zo enorm veel geld kosten. Niet alleen voor de mensen die ze nodig hebben, maar ook voor de belastingbetaler, die er dikwijls feitelijk voor opdraait. Volgens mij zou het vaak best wat goedkoper kunnen, als meer commercixeble bedrijven de hulpmiddelen zouden maken. Probleem (nou ja probleem?) blijft natuurlijk dat het aantal blinden zo klein is, dat er maar een heel kleine markt is.Ik zoek in ieder geval verder, want dit gaat me te ver!

Co is een enorme snoeperd. Wat dat betreft wordt hij wel ouder, maar niet wijzer. Alhoewel, het is maar hoe je het bekijkt. Tijdens het winkelen vindt hij regelmatig een boterham, wortel of ander lekker hapje, dat hij bliksemsnel opraapt en verorbert. Wij hebben hier een pruimenboompje, dat zo nu en dan kleine, zoete pruimen produceert. Co heeft ontdekt dat er regelmatig pruimen tussen de struiken vallen en die zijn voor hem, vindt hij. Als hij ook maar het idee heeft dat ik de tuin in ga, komt hij aanrennen. Zodra ik de deur open, stormt hij naar buiten, waarna er een hoop gesnuffel en gesmak te horen is. Zodra hij zijn inspectieronde gehad heeft, gaat hij lekker zonnen. Hoort hij een pruim van de boom vallen, dan is hij meteen klaarwakker en heeft de vrucht opgegeten voor iemand anders de kans krijgt.Vanmiddag maakte hij het wel erg bont. We waren op visite in de buurt en zaten in de tuin. Co lag rustig achter me en gedroeg zich netjes. Omdat we vlakbij huis waren, had hij zijn tuig niet meegenomen. Toen we opstonden om weer naar huis te gaan, voelde ik aan de riem dat Co ergens naartoe liep en bleef staan. Omdat ik bang was dat hij achter een tafel of ander voorwerp dat om kon vallen stond, durfde ik niet aan de riem te trekken. Plotseling hoorde ik gerammel en zag mijn moeder wat Co deed. In de deuropening stond een bord met koekjes en dat had Co ontdekt. Hij had zijn deel genomen.Iets dergelijks heeft hij jaren geleden ook eens gedaan. Ik ging toen op bezoek bij een blinde vriendin bij wie ik vaker kwam. Terwijl zij nog in de keuken was, liep ik met Co de huiskamer in en ging op de bank zitten. Co was voor mijn gevoel braaf en ging netjes bij me liggen. Toen mijn vriendin even later binnenkwam, vertelde ze dat ze voor me op tafel een bord met soesjes had neergezet. Ik had trek en ging dus op zoek. Het enige wat ik op tafel ovnd, was een leeg bordje. Co moet de soesjes dus hebben opgegeten. HIj heeft dat zo razendsnel en geluidloos gedaan, dat ik er niets van merkte. Sindsdien is hij dol op soesjes!

Nu het werk zo’n beetje stilligt, heb ik mij maar eens flink op Marktplaats gestort. Ik mag niet klagen. Er zijn nu zo’n 150 advertenties geplaatst en er is al heel wat verkocht. Dat werkt best verslavend. De kans dat dit huis na de zomer leeg is, is dus vrij groot. Wie nog iets verkopen wil, komt het maar brengen. De winst wordt niet gedeeld!

Nadeel bij het versturen van pakjes is, dat de verzendkosten vaak vrij hoog zijn. Als iets niet door de brievenbus past, moet de koper ruim 6euro extra betalen. Het is dus echt een sport om spullen zo in te pakken dat ze wel door de brievenbus passen.
Toen een Coca-Colaverzamelaar een tijdje geleden interesse had voor een barbipop met Coca-Colakleding, gingen we er vanuit, dat deze wel door de brievenbus zou passen. Maar wat we ook deden en hoe ik ook wrong en wrikte, ze bleef hangen, op haar voorgevel.

Ik koop regelmatig kruisbeeldjes, die zo worden verpakt, dat ze door de brievenbus passen. Kennelijk is de brievenbus in onze voordeur smaller dan die van de posterijen, want het is me al menigmaal overkomen dat de postbode een pakje zo vast in de brievenbus vastklemde, dat ik alles in het werk moest stellen om het beeldje ongeschonden los te krijgen.
Vandaag nog heb ik bijna een brievenbus gemolesteerd.
Iemand had geboden op een geldkokertje, dat de vorm van een Coca-Colaflesje heeft. Die karakteristieke vorm, loopt van onder nogal breed uit. We waren dus al bang dat het niet door de brievenbus zou gaan, maar om voor een prulletje van twee euro 6,75 extra te betalen, zou zonde zijn. We togen dus eerst naar het postkantoor, waar vroeger een brievenbus met vrij brede gleuf stond. Menig pakkje is daar al doorheen gewwurmd. Vermoedelijk is dat ook de reden geweest dat die bus nu vervangen is door een metalen exemplaar, dat geen milimeter meegeeft. Het pakje kon er dus met geen mogelijkheid door. Ik wilde het nog niet opgeven en toog naar een brievenbus in de buurt. Ook hier leek het flesje niet door te kunnen, tot ik wat vrikte en schoof. Na een onheilspellend geluid, dat niet van het flesje kwam, schoot het pakje de brievenbus in. Missie geslaagd!<br

Er zijn weinig bijzonderheden te melden. OP het moment ben ik wat aan het rommelen met Twitter, wieowie en deze weblog. Wat het nut daarvan is, weet ik niet.
Ook ben ik druk bezig met marktplaats. Zowel het kopen als verkopen, gaat goed.

Laat ik het dit keer maar niet over de OV-chipkaart hebben. Ik reis nog altijd zwart, en dat bevalt prima.Nu iets anders, wat me al een tijd intrigeert. Op 30 april kocht ik op een curiosamarkt in de stad een aantal christelijke objecten, waaronder wat wijwaterbakjes, een icoontje en een tegel. Hoewel die wijwaterbakjes en het icoontje tastbaar het interessantst zijn, intrigeert die tegel me eigenlijk het meest. Het is een stenen plaat van ongeveer 20x20cm, met aan de voorkant de afbeelding van een hand met daarin een jongetje. Daarbij staat: “In het holle van Zijn hand, O, hoe veilig zijn Gods kindren”. Een mooie tekst natuurlijk. Maar wat mij vooral aanspreekt, is de tekst achter op de tegel. Daar staat namelijk: “Voor kapitein Slagter, van familie Offenberg”. Ik ben nu heel benieuwd wie die kapitein was, wanneer hij leefde, of hij de tegel lang bij zich heeft gehad, misschien wel op zee. Ik heb ok google gezocht, en vond iets over een kapitein Slagter die op Cyprus gevangen heeft gezeten. Zou dat de eigenaar van de tegel geweest zijn? Ik hoop ooit een antwoord op die vraag te vinden.

Geduld 

Ruim een week geleden schreef ik over die o zo fijne OV-chipkaart. Hier het vervolg.  

Diezelfde dag heb ik alles in het werk gesteld om een persoonlijke chipkaart aan te vragen. Ik wilde er een, waar maximaal x8010 op staat, en die automatisch
oplaadt, zodra er minder dan x805 over is. Ik ging dus naar de website en dacht dat het aanvragen een peulenschilletje zou zijn. Dat viel tegen, alleen het
betalen ging eenvoudig. Tja, als ze ergens aan kunnen verdienen….

Om online een chipkaart aan te vragen, had ik allereerst een digitale pasfoto nodig. Niet onlogisch natuurlijk, maar wel lastig. Omdat ik geen geschikte
digitale foto's om de computer had staan, heb ik uiteindelijk een papieren pasfoto ingescand, die ik natuurlijk verkeerd in de scanner legde, waarop er
een liggend digitaal plaatje ontstond. Gelukkig bleek het digitaal keren niet zo moeilijk.

Vervolgens ging ik naar het invulformulier op de website, waar alleen al het invullen van mijn huisadres niet echt toegankelijk bleek. Het toevoegen van
de foto, waarbij je op een digitale bladerknop moet klikken, was helemaal een ramp. Ik ben ruim een uur bezig geweest, voordat ik hem aan de praat kreeg.
Daarna moest ik nog aangeven welk deel van de foto ik uitgelicht wilde hebben. Op goed geluk heb ik wat geklikt, waarna ik mocht invullen welke chipkaart
ik wilde hebben. Toen ik uiteindeleijk betaald had, maarliefst x807,50 voor iets wat je ongewild opgedrongen wordt, kreeg ik de melding dat ik de kaart binnen
xe9xe9n tot twee weken thuis zou hebben.  

Ondertussen moest er natuurlijk gewoon gereisd worden. Afgelopen vrijdag was het eerste busreisje gepland. Ik besloot alle wapens in de strijd te gooien
en nam naast mijn nog niet volle strippenkaart ook de begeleiderskaart en wat geld mee. De strippenkaart kon niet meer gestempeld worden, aldus de chauffeur.
Toen ik vroeg of ik dan de begeleiderskaart in kon zetten, maakte hij geen bezwaar. Ik mocht dus gratis mee.

Dinsdag besloot ik het anders aan te pakken en vroeg naar de prijs van een kaartje. Dat was x803,50, al moest ik maar een klein eindje tot het station. Ik
betaalde, maar nam me voor dat dit de laatste keer geweest was. Toen ik woensdag dus naar mijn werk moest, nam ik geen geld mee. Ik stak alleen de begeleiderskaart
en het peperdure buskaartje dat ik die dinsdag betaald had, bij me.

Gelukkig was de bus die veel te vroeg was, of zou ik te laat geweest zijn? zo vriendelijk om op me te wachten. Ik bedankte de chauffeur daarvoor en merkte
op dat ik de begeleiderskaart zeker niet voor de scanner hoefde te houden. Dat leek de chauffeur niet nodig, en ik mocht gaan zitten.

De terugweg verliep precies hetzelfde, we mochten weer gratis mee.

Omdat ik dergelijke acties vrij riskant vindt, hoop ik dat mijn OV-chipkaart morgen bij de post zit. Wat zal het een feest zijn als ik ook mag in- en uitchecken!
Hopelijk lig ik op de foto niet al te dwars.

Allereerst mijn excuus aan alle lezers die er nog over zijn, over het feit dat de blinde eend een tijd
vleugellam geweest is. Er gebeurde genoeg, maar het ontbrak mij aan tijd en
geest.
Als ik een column schreef, moest die perfect zijn. Dat vroeg veel
tijd en aandacht, en dat ontbreekt me vaak. Ik heb nu dus besloten niet meer
voor de perfectie te gaan, maar voor de berichtgeving zelf. Hopelijk kunnen de
lezers dat goedkeuren.
 
Ik ben nu zo gefrustreerd, dat het schrijven
me goed af zal gaan.
Onderwerp van mijn frustratie, is de OV-chipkaart. Niet
dat ik er tegen ben, maar de afschaffing van de strippenkaart vind ik een slecht
idee.
Dat de OV-chipkaart ingevoerd zou worden, wist ik al jaren. Ik ben
zelfs wel eens naar bijeenkomsten van een vervoersmaatschappij geweest, waarin
blinden te zien kregen hoe het werkte. Daaruit bleek dat in- en uitchecken
zonder hulp van een ziende, nog wel eens een dure grap kan worden. Er is zo veel
lawaai in de bus, dat je de piepjes vaak niet goed kunt horen. En hoor je wel
een piep, dan kan die net zo goed van de scanner van je buurman zijn, die naast
je in- of uitcheckt. Bovendien vraagt het in- en uitchecken een hoop extra
handelingen en met ook nog een stok en hondenriem en dringende passagiers om je
heen, wordt dat nogal stressvol.
 
In heel veel landen mogen gehandicapten gratis gebruik maken van het openbaar vervoer. Dat vind ik een goede zaak, omdat gehandicapten toch vaker aangewezen zijn op de bus, daar waar
een ander de fiets pakt. Alle ritten die ik per bus afleg zou ik, als ik had
kunnen zien, met gemak in een kwartiertje kunnen fietsen.
 
Omdat het ov-chipkaartsysteem ontoegankelijk is en ook niet toegankelijk gemaakt gaat
worden, en het sowieso heel lastig te gebruiken is, Zou de Nederlandse overheid
best bereid zijn om blinden gratis te laten reizen, in elk geval met de bus.
Voorstel was dat iedereen op vertoon van zijn Begeleiderskaart gratis mee mocht
en voor een eventuele begeleider zou moeten betalen. (De
OV-begeleiderskaart bestaat al jaren en wordt door de NS verstrekt aan mensen
met een handicap. Op vertoon van die begeleiderskaart mag de begeleider gratis
mee in het Nederlandse ov). Het was nu dus het voorstel om dat om te
draaien.
Probleem opgelost, zou je zeggen. Ware het niet, dat er een groep
blinden aan de touwtjes trekt, die dat niet wil hebben. Want als je gratis mag
reizen, zo vinden zij, ben je niet gexefntegreerd. Als je de bus ophoudt omdat het
in- en uitchecken langer duurt, als blinde moet je immers zoeken naar de
scanpaal, het oogje e.d. ben je kennelijk wel heel gexefntegreerd bezig.
Als de vervoerders het chipkaartsysteem toegankelijk zouden maken (wat heus niet
gaat gebeuren) kost dat een boel geld. Veel meer dan dat het kost, als blinden
gratis mogen reizen.
Bovendien als je echt gexefntegreerd wilt zijn, betaal je
geleidehond, stok, brailleleesregel en ga zo maar door, dan ook lekker zelf! En
als je wilt dat Nederland echt toegankelijk wordt, is er nog een heleboel om
voor te strijden. Waarom moeten de chipkaartsystemen wel toegankelijk worden en
zijn nog lang niet alle verkeerslichten voorzien van rateltikker? Waarom zijn
nog niet alle zebrapaden voorzien van noppentegels? Mij maakt het niet uit, maar
als je het ene vindt, waarom het andere dan niet?
 
Nu heeft de zogenaamde belangenorganisatie voor blinden, iets geweldigs ontwikkeld. Zolang
het chipkaartsysteem nog niet toegankelijk is, mogen wij blinden op onze
persoonlijke chipkaart een speciaal abonnement laden. Dankzij dat mooie
abonnement, mogen we voor een tientje per maand onbeperkt met de bus mee. Voor
wie veel bust, is dat een buitenkansje. Wie minder bust, betaalt al snel te
veel.
Ik heb overwogen het abonnement aan te schaffen. Je zou denken dat een
organisatie die zich voor visueel gehandicapten inzet, dat op toegankelijke
wijze doet. Helaas, valt dat tegen. Je moet eerst een persoonlijke ov-chipkaart
aanschaffen. Vervolgens kun je dat speciale blindenabonnement gaan halen bij een
paar vervoerbedrijven in Rotterdam, Den Haag of Amsterdam. Leuk, als je
niet in een van die plaatsen woont. Het wordt dan een dure grap. Hoewel
bestellen via internet tegenwoordig de gewoonste gang van zaken is, kan dat
niet. Wel kun je ergens een pdf-formulier downloaden, dat door een ziende
laten invullen, voorzien van een kopie van je begeleiderskaart en paspoort, en
dan naar Connexxion sturen. Als je geluk hebt, heb je je abonnement dan binnen
maarliefst twee weken in huis.
En heb je het dan eindelijk ontvangen, dan ben je nog niet van het gedoe af. Ook met dat abonnement op je chipkaart, moet je braaf in- en uitchecken. Doe je dat niet, dan heb je geen geldig
vervoerbewijs.
 
Als je het mij vraagt, is dit pure idiotie!!

Co wordt met de dag brutaler. Hij doet zijn werk keurig en regelt ondertussen ook zijn eigen zaakjes.
Vanmorgen was ik lector, ik mocht lezen uit Openbaringen. We vierden Allerheiligen en Allerzielen. Omdat er voor in de kerkzaal een grote tafel met kaarsen stond, was de indeling iets veranderd. Wij zaten iets meer naar rechts dan gebruikelijk.
Voor de dienst begon, liet ik Co even naar de trap van het podium lopen. Daar kreeg hij een beloning, zodat ik er op vertrouwen kon dat hij het tijdens de dienst weer netjes zou doen. Gelukkig deed hij dat ook.
Het maakte Co niets uit dat we wat verschoven waren. Op mijn verzoek, bracht hij me keurig naar de trap en beklom rustig de paar treden tot de lezenaar. Zoals altijd vroeg ik hem daar te gaan zitten, wat hij in eerste instantie ook deed.

Ik legde mijn boek op de lezenaar, voelde waar de microfoon stond en begon te lezen. Ik hoorde Co zich plotseling uitschudden en begreep dus dat hij niet meer zat. Zijn riem hing om mijn arm, dus ver weg kon hij niet zijn. Ik besteedde hier verder geen aandacht aan. De schriftlezing is voor mij een kostbaar, heilig moment, waar je met veel respect mee om moet gaan. Ik las dus rustig verder en had niet het idee dat Co iets deed wat niet mocht. Nadat ik de lezing bexebindigd had, bracht hij me keurig en heel voorzichtig terug naar mijn plaats.

Later hoorde ik van mijn moeder, dat Co inderdaad netjes was gaan zitten, maar vrijwel meteen daarna weer was opgestaan. Hij was naar de vaas met bloemen gelopen, die dit keer niet op tafel, maar op de grond stond. Hij stak zijn neus in de bloemen en begon uitgebreid een uitstekende tak met wilgenkatjes af te likken. Mijn moeder vreesde dat hij de tak uit de vaas zou trekken en vervolgens brokken zou maken, maar gelukkig gebeurde dat niet. Na een tijdje staakte hij het likken en keek haar aan. Mijn moeder overwoog toen naar hem te gebaren dat hij moest gaan zitten, maar was bang dat Co dan het podium af zou wandelen en naar haar toe zou komen. Ik zou dan ernstig uit mijn concentratie raken, en dat kon natuurlijk niet.
Gelukkig had Co de bloemen daarna ongemoeid gelaten. Hij schudde zich uit, was netjes stil blijven staan en had een paar keer uitgebreid gegaapt. Zodra ik een bladzijde omsloeg, was hij voor me komen staan, omdat hij dacht dat ik klaar was. Daar bleef hij vervolgens netjes wachten tot ik de lezing had afgerond.

Wat zou Co met zijn actie voor ogen hebben gehad? Wilde hij me een bloemetje geven, vanwege mijn verjaardag?